اگر در تخته نرد تازه وارد هستید، ممکن است تعجب کنید که چگونه بازی تخته نرد در بسیاری از کتابها و وب سایت ها و مسابقات در سراسر جهان شکل گرفته است. در این پست من یک تاریخچه کوتاه از رشد و توسعه تخته نرد از سال ١٩٢٠ که بازی شروع به شکل مدرن خود کرد، برای شما شرح می دهم:

سال هاى ١٩٢٠- ١٩٢٦

یک جهش بزرگ در محبوبیت بازى تخته نرد رخ داد، مرکز آن در نیویورک بود و با اختراع مکعب مضاعف و چوئت مدتی پس از جنگ جهانی اول تقویت شد. این بازی به تدریج از نیویورک گسترش می یابد و تبدیل به یک اپيدمى در سراسر کشور می شود.

سال ١٩٢٧

هنری هولت و کمپانی Modern Backgammon، یک کتاب ١١٠ صفحه ای را منتشر می کند که در ابتدا مکعب دوبل و چوئت را شرح می دهد. این کتاب موفقيت زيادى نداشت..

سال هاى ١٩٢٨- ١٩٤٠

محبوبیت بازی افزایش می یابد و مقالاتى در باره آن در مجلات بسيار معروف آن دوره مانند Vanity Fair و Collier’s ظاهر می شوند. حدود ٢٠ کتاب دیگر نوشته می شود که تقریباً همه آنها برای مبتدیان است.

سال هاى ١٩٤٠- ١٩٦٤

جنگ جهانی دوم باعث می شود تا تخته نرد از صحنه ملی ناپدید شود. و فقط در چند باشگاه خصوصی در نیویورک، میامی و لندن برگزار شود.

سال ١٩٥٣

اولین مسابقات منطقه ای تخته نرد، مسابقات ایندیانا اوپن، در ایندیاناپولیس برگزار شد. (پس از ٥٤ سال دویدن، آخرین مسابقه آزاد ایندیانا در سال ٢٠٠٦ برگزار می شود.)

سال ١٩٦٤

شاهزاده الکس اوبولنسکی تصمیم گرفت تخته نرد را كه یک بازی بسیار محبوبى شده بود را با تبلیغات مناسب گسترش دهد . او از باشگاه خصوصی خودش با دوستانش تماس می گیرد و اولین تورنمنت مهم را در مارس ١٩٦٤ در باهاما برگزار می کند. در مجموع ٣٢ بازیکن از جمله نیک سارجنت که بهترین بازیکن جهان در آن زمان محسوب می شود، حضور داشتند. چارلز واکر از شیکاگو در فینال پورتر ایجامز از نیویورک را شکست می دهد. در ماه مه، Sports Illustrated یک قسمت طولانی از مسابقات را اجرا می کند، احتمالاً به دلیل تأثیر اوبولنسکی.

سال هاى ١٩٦٥- ١٩٧٠

مسابقات باهاما مجدداً در سال ١٩٦٥ برگزار شد و تعداد شركت كنندگان به ٦٤ نفر رسيد. جان کرافورد برنده شد. اوبولنسکی مسابقات دیگری را نیز اضافه كرد و در دهه ١٩٦٠ کمی بيشتر آن را گسترش داد. او به حضور بسیاری از مشاهیر هالیوود (لوسیل بال، جان وین، پولی برگن، جیم براون و دیگران) علاقه مند بود و معتقد بود که حضور آنها در مسابقات تبلیغات بیشتری براى بازى تخته نرد ایجاد می کند. اکنون مسابقات دارای زمينه اى براى بازى افراد ٦٤ تا ١٢٨ مى باشد. گروه کوچکی از بازیکنان برتر ظهور می کنند، از جمله تیم هلند، اوسوالد جاکوبی، جان کرافورد و بارکلی و والتر کوک.

سال ١٩٦٧

اولین دوره مسابقات جهانی تخته نرد در لاس وگاس برگزار شد و تیم هلند به پیروزی رسید. هلند در سال بعد دومین قهرمانی جهان را از آن خود کرد. پس از دو سال وقفه، این مسابقات دوباره در سال ١٩٧١ برگزار می شود و هلند برای سومین بار پیروز می شود.

سال ١٩٧٠

وایکینگ کتاب تخته نرد توسط اوسوالد جاکوبی و جان کرافورد را منتشر کرد، اولین کتاب جدید تخته نرد پس از ٣٠ سال منتشر شد. این کتاب بسیار پیشرفته تر از کتاب های دوره قبل بود و به سرعت به یک متن استاندارد واقعی تبدیل شد.

سال ١٩٧٠

اوبولنسکی هنگام بازى با هوگ هنفر جك پات را مى زند و برنده تمام پولها مى شود. هفنر بازی را در Playboy ترویج می دهد، و افراد مشهور و جوان طرفدار را در Playboy Mansion با زیبایی های برهنه که با ستایش نگاه می کنند نشان می دهد. مردان جوان در همه جا جلب توجه می کنند. در نیویورک، گروهی از بازیکنان انواع ریاضیات و بازی ها تخته نرد را در اختیار می گیرند و در پاتوق های Village مانند کافه درخت زیتون و سنگاپور سام برای شوت های کوچک استك جمع می شوند. کلوپ Mayfair در خیابان ٥٤ و باشگاه راکت و تنیس در ٥٤ امين مرکز فعالیت بزرگ chouette می شوند. برخی از ستاره های نوپا شروع به ظهور می کنند، از جمله پل ماگریل، استن تومچین، چاک پاپازیان و مایک سنکیویچ، همه بازیکنان سابق شطرنج بودند. نیویورکی ها رویکرد جدید، بسیار تهاجمی و پیچیده ای در بازی ایجاد می کنند که به “سبک خالص” معروف می شود.

سال هاى ١٩٧٠- ١٩٧٦

تخته نرد

مسابقات در اروپا گسترش یافت. گروهی از بازیکنان كه اغلب اروپایی بودند به رهبری جو دوک و از جمله فیلیپ مارتین، لوئیس دیونگ و كومارس ظهور می كنند. تعداد زیادی باشگاه جدید در ایالات متحده و اروپا افتتاح می شود و یک کلاس حرفه ای از جوانان شروع به گسترش دادن بازى می کنند. اکنون یک تورنمنت بزرگ می تواند ٢٠٠ بازیکن را با ترکیبی از مشاهیر، آماتورهای ثروتمند و افراد حرفه ای جذب کند. در اين دوره مقالات بیشتری در مجلات ملی منتشر می شوند.

سال ١٩٧٢

شماره ژوئن Harper’s مقاله ای از جان بردشاو را توصیف می کند که صحنه پررونق تخته نرد در نیویورک را توصیف می کند. این مقاله حاوی اولین لیست رتبه بندی بهترین بازیکنان است که براساس نظرسنجی غیر رسمی بازیکنان در New York’s Mayfair and Racquet & Tennis Club و London Clermont Club، مرکز قمار تخته نرد انگلیس انجام شده است. تیم هلند در رأس این لیست قرار دارد و بارکلی و والتر کوک، پل مگریل و کلود بیر در رتبه های بعدی قرار دارند. این لیست به شدت به سمت نیویورکی ها(١٠ ) و لندنی ها (٤ ) مى رود، در حالی که اسوالد جاکوبی از دالاس تنها شماره (١١ )است.

سال ١٩٧٥

اوبولنسکی اولین مسابقات Master’s را در باشگاه خود، اوبی، در میامی برگزار کرد. ١٢ بازیکن برتر آمریکایی حضور داشتند و چاک پاپازیان در فینال آرتور دیکمن از میامی را شکست داد. (دیكمن، اگرچه امروزه كاملاً فراموش شده بود) اما برای مدتها یك بازیکن بزرگ و یكی از بهترین های جهان بود. وی علاوه بر نایب قهرمانی در اين دوره، در دو دوره متوالی قهرمانی جهان، ١٩٧٤- ١٩٧٥ نیز نایب قهرمان شد.

سال ١٩٧٦

مسابقات قهرمانی جهان از لاس وگاس به جزیره پارادایز در باهاما منتقل شد. Ball Baron Vernon Ball در مراسم افتتاحیه در Casino Island Paradise برنده می شود. فیلیپ موریس اسپانسر مسابقات است. کتاب برجسته Magriel تخته نرد در نوامبر ١٩٧٦ منتشر شد و به سرعت به ‘کتاب مقدس تخته نرد’ تبدیل شد.

سال هاى ١٩٧٧- ١٩٨١

اوج شکوفایی بازى هاى تخته نرد بود و مسابقات در همه جا برگزار مى شد. یک رویداد یک شبه در یک باشگاه محلی ممکن بود كه ١٥٠- ٢٠٠ بازیکن جذب کند. گروه جدیدی از بازیکنان برتر ظهور كردند، از جمله راجر لو، جیسون لستر و بیلی هوران از نیویورک، کنت گولدینگ از دی سی، مایک کوربت از فلوریدا، مالکوم دیویس و سندی لوبتکین از تگزاس و ناک بالارد و نیک مافئو از کالیفرنیا. نیویورک تایمز یک ستون تخته نرد هفتگی توسط Paul Magriel راه اندازی كرد، که به مدت چهار سال اجرا مى شد.

سال ١٩٧٨

رکورد حضور در یک رویداد مهم توسط مسابقات آماتور قهرمانی جهان در لاس وگاس در ژانویه ١٩٧٨ با حضور ٦٥٢ بازیکن (بدون داشتن امتیاز مثبت) و جایزه اول ٣٨٠,٠٠٠ دلار ثبت شد. بارکلی كتاب کوک پارادوکس ها و احتمالات را منتشر می کند، نگاهی جذاب (و بسیار بحث برانگیز) به سبک ناب بازی مى اندازد. پل ماگریل با شکست کال رابینسون در فینال مسابقات، به قهرمانی جهان می رسد.

سال ١٩٧٩

مسابقات قهرمانی جهان در ماه ژوئیه سال ١٩٧٩ از باهاما به مونت کارلو منتقل شد. لوئیجی ویا با شکست دادن جف وستهایمر از نیویورک در فینال، برنده شد. ویا یک مسابقه نمایشگاهی در برابر Hans Berliner’s Gammonoid، اولین برنامه تخته نرد که در سطح متوسط بازی می کند، انجام داد. گامونوئید ١-٧ برنده می شود. در اين دوره مقالاتی درباره مگریل در Sports Illustrated و Atlantic منتشر شد. مجله تخته نرد لاس وگاس، مجله براق و با کیفیت بالا، شروع به انتشار كرد و اخبار، مشکلات و پروفایل های بازيكنان را نشان مى داد.

سال هاى ١٩٨٢- ١٩٨٧

علاقه مندى به بازى تخته نرد به آرامی از اوج کاهش می یابد اما بسیار بالاتر از دوره قبل از ١٩٧٦ باقی می ماند. هنوز مسابقات زیادی وجود دارد، اما حضور بازيكنان فقط ٦٠ ٪؜ تا ٧٠ ٪؜ حضور در سالهای اوج است. ستارگان جدیدتری در ایالات متحده آمریکا ظهور می کنند که درخشان ترین آنها جو سیلوستر از میشیگان است.

سال١٩٨٤

كنت گولدینگ اولین مسابقات قهرمانی ایالات متحده را در واشنگتن دی سی با حضور ١٦ بازیکن برتر آمریکایی آغاز کرد. مایک کوربت از فلوریدا در فینال سندی لوبتکین از تگزاس را شکست داد.

سال هاى ١٩٨٢- ١٩٨٨

تخته نرد در آلمان، دانمارک و سایر کشورهای اسکانداناوی شروع به گسترش می کند و دوره جديدى را به صحنه اروپا می آورد. جری گراندل از سوئد در مونت کارلو در سال ١٩٨٧ دوم شد و فیلیپ مارمورشتاین از آلمان در سال ١٩٨٨ به عنوان قهرمانی جهان دست یافت.

سال ١٩٨٨

کنت گولدینگ اولین جام جهانی تخته نرد را در بوستون برگزار کرد. این تورنمنت سالانه ٤٦ بازیکن را از سراسر جهان برای انجام مسابقات طولانی (از یک مسابقه ٢٥ امتیاز دور اول تا ٤١ امتیاز نهایی) جذب می کند. جو سیلوستر از میشیگان پس از یک هفته تلاش ٣١- ٤١ ری گلسر از نیوجرسی را شکست داد.

سال ١٩٩٠

دکتر گری تساورو از آزمایشگاه های IBM در White Plains با استفاده از تکنیک جدید هوش مصنوعی برنامه اى به نام TD-Gammon 1.0 را به پایان رساند. او این برنامه را در برابر برخی از افراد برجسته آزمایش كرد، که تحت تأثیر قرار گرفته اند اما هنوز هم آن را یک درجه پایین تر از بهترین بازيكنان انسانى می دانند.

سال ١٩٩١

بازی تخته نرد

کنت گولدینگ و بیل رابرتی مجله Inside Backgammon را منتشر کردند، مجله ای که به مشکلات، تجزیه و تحلیل، بازی های حاشیه نویسی و نظریه اختصاص داده شده بود. این مجله هشت سال قبل از جمع شدن در سال ١٩٩٩ اجرا شده بود. دکتر Tesauro نسخه 2.0 TD-Gammon را منتشر كرد، که تقریباً از نظر قدرت با برترین بازیکنان روز دنیا برابر است.

سال ١٩٩٣

گروه جدیدی از بازیکنان بسیار قدرتمند اروپایی شروع به ظهور كردند، از جمله Peter Jes Thomsen و Gus Jacobsen (بعدا هانسن) از دانمارک و Johannes Levermann ، Dirk Schliemann و Michael Meyburg از آلمان. یامین یامین رتبه بندی “غول های تخته نرد” را آغاز كرد، جایی که بازیکنان تخته نرد هر دو سال یکبار به بهترین ها رأى می دهند.

سال ١٩٩٤

اولین برنامه تجاری به نام Jellyfish 1 با استفاده از فناوری شبکه اى، منتشر شد. اکثر بازیکنان فکر می كردند این برنامه خوب بازی می کند اما نقاط ضعف زیادی در منطقه بازی ace-point / back داشت و باعث می شد بازی شروع آن بیش از حد محافظه کارانه باشد.

سال هاى ١٩٩٥- ١٩٩٦

Jellyfish 2.0  و 3.0 با پیشرفت های قابل توجهی در سطح بازی منتشر شدند.

سال ١٩٩٧

یک مسابقه در دالاس با استفاده از Jellyfish 3.0 با دو نماینده خوب، مایک سنکیویچ و ناک بالارد، در یک جلسه با ٦٠٠ بازی برگزار شد. بعد از دو روز بازی نتیجه کاملاً مساوى بود و واضح بود که Jellyfish 3.0 تخته نرد کلاس جهانی را بازی می کند. جری گراندل، ملقب به ‘جری فیش’ به دلیل مطالعه دقیق در مورد سبک Jellyfish، قهرمان مسابقات جهانی شد. کیت وولزی ایده های جدیدى در تخته نرد در اولین کتاب مهم خود كه شامل تجزیه و تحلیل Jellyfish است را نوشت .

سال ١٩٩٨

Snowie 1.0  با کمی بهبود در قدرت بازی نسبت به Jellyfish، اما یک رابط کاربری بسیار برتر، منتشر شد. هاوارد رینگ شیکاگو با پیروزی در جام جهانی ٦ در دالاس مقابل یوهانس لوورمان از آلمان، پایان سری جام جهانی را از آن خود کرد.

سال ٢٠٠٣

در اين سال رونق پوکر با ورود پوکر تلویزیونی آغاز می شود. بازیکنان تخته نرد به خوبی با این محیط جدید سازگار می شوند و بسیاری از آنها به بازی جدید می روند. مسابقات تخته نرد ادامه يافت، اما میزان حضور در دوره های ١٩٩٠ تا ٣٠٪؜ به ٤٠٪؜ کاهش يافت. Snowie نسخه 4.0 را با یک شبکه بازی برگشت جداگانه منتشر کرد.

سال ٢٠٠٦

بسیاری از بازیکنان قدرتمند جدید ژاپنی شروع به حضور در مسابقات كردند.

سال ٢٠٠٩

ماسایوکی موچیزوکی (معروف به موچی) در مسابقات قهرمانی جهان در مونت کارلو برنده شد و این نشان از یک چالش بزرگ ژاپن برای سلطه آمریکایی ها و اروپایی ها در صحنه مسابقات است. پس از او Takumitsu Suzuki در سال ٢٠١١ و Akiko Yazawa در سال ٢٠١٤ برنده شدند.

سال ٢٠١١

Extreme Gammon 1.0n كه هزينه آن با قيمت ٨٠ دلار كمتر از Snowie عرضه شد. ويژگى هاى بسيار آن و سرعت عالى كه داشت، آن را به سرعت تبديل به يك صنعت استاندارد كرد.

سال ٢٠١٢

Extreme Gammon 2.0 با ویژگی های حتی بیشتر و قدرت بازی پیشرفته به بازار عرضه شد

سال هاى ٢٠١٤- ٢٠١٥

حضور در مسابقات پس از سالها ركود دوباره افزایش يافت. چندین کتاب جدید با هدف آموزش مبتدیان وارد بازار شد، از جمله تسخير تخته نرد، تخته نرد برای بازندگان و تخته نرد از مبتدی تا پيشرفته.

سال ٢٠١٦

New York Metropolitan Open با بیش از ٤٠ بازیکن در بخش مبتدیان خود، یک رکورد مدرن ثبت کرد. بخش های بزرگ مبتدی مطمئن ترین شاخص برای افزایش محبوبیت یک بازی هستند

با کلیک روی ستاره ها امتیاز دهید
[مجموع: 0 میانگین: 0]